“Bazı sözler hiç söylenmez… Ve insan, en çok onları söylemediğine pişmandır.” Loş bir odada bir telefon çalar. Yağmur sesiyle karışan sessizlikte, bir oğul yıllardır konuşamadığı babasıyla yüzleşir. Mezar taşına diz çöker, içindeki söylenmemiş kelimeler toprağa karışır. Sevgi, pişmanlık ve kayıp… Hepsi sessizlikle birlikte yükselir. “Söyleyemediklerim” — Çok geç olmadan söyleyin sevdiğinizi, sevdiklerinize.
