Yanmış bir evin küllerinde dolaşan biri, geçmişten koparılmış gazete parçalarına, yüzleri yarım kalmış kadınlara ve artık konuşmayan mekânlara odaklanır. Film, tek bir olay anlatmaz; aksine farklı kadınların hikâyelerinden kalan izleri bir araya getirerek ortak bir travmayı görünür kılar. İsimler, yüzler ve mekânlar iç içe geçer; zaman doğrusal değildir. Seyirci, kül olmuş bir evin içinde dolaşırken her köşede başka bir yaşamın izine rastlar. “Bireyin Yer Altındaki Sessiz Çığlığı”
