Dokuza Kadar On, boş bir arazide görünmeyen bir tehdidin etkisiyle kaçan bir adamın fiziksel ve zihinsel çöküşünü konu alır. Klasik anlatı yapısını reddeden film, kopuk anlar, zaman atlamaları ve tekrarlar aracılığıyla izleyiciyi doğrusal olmayan bir deneyimin içine çeker. Tehdidin kendisinden ziyade, bu tehdidin karakter üzerindeki fiziksel etkilerine ve zamanın parçalanmasına odaklanan film, belirsizlik duygusu üzerine kurulu minimalist bir atmosfer sunar.
